شب شعر
|
دردیاری که پر از تاریکیست....
در خیالی که پر از باریکیست.... و در آن مزرعه ی سوخته ی مانده به جا.... قلب من تنها ماند.... و تو رفتی که بگویی به خدا.... دختر کوچک من مانده فنا.... و من اما به تو می اندیشم.... و به آن لحظه ی تاریکه نشستن بر خاک.... و زدن بر سر احساسی پاک.... که به تنهاییه من نشآت داد.... تقدیم به بزرگی که زود از کنارم رفت....
تمومه من یه دفتر و یه خودکار و یه کاغذ تمومه زندگیه من یه نامس همون که قلبم واسه قلبت نوشت گفته بودم جواب من یه آره ست جواب نامت نرسید به دستم کوشی ببینی که چه بد شکستم کاش یا می گفتی که دوسم نداری یا لا اقل بونه می دادی دستم رفتی ندیدمت یه روزگاری شنیده بودم که دوسم نداری می خواستم از یادم بری نمیشد روزام همش شد پره بی قراری خدای من چه سرنوشت زشتی تو واسه من اینجوری بد نوشتی؟ تو گفتی عاشق بشم و بگذرم تو بودی عاشق بودنو سرشتی؟ حالا منم با خاطرات تیره با قلبی که حسابی سر به زیره کجای قصه ای که چشمام میگه برای دیدن تو خیلی دیره صدام به گوشت میرسه می دونم فراموشت می کنم و می تونم من نمیخوام مثله تو بی وفا شم اما هواتو از دلم میرونم ویدا
داری آروم آروم ازدل میری و خبر نداری کاش میشد نذاری تنهام تو هجوم بی قراری رفتنت ثانیه هامو پره اشک و تیرگی کرد کارتو نبود می دونم با من اینو زندگی کرد بی خد احافظی رفتن عادتت شده عزیزم رفتنت بهانه ای شد واسه این شعر مریضم شبا تو ایوون رویا با اقاقیا می شینم وقتی نیستی هم یه جوری تورو پیش روم میبینم حالا رفتنت یه زخمه روی زخمای قدیمی کاش میذاشتی روش یه مرهم یا که میگفتی نمیری حالا که تو رفتی میگم شعر من دووم نیاورد واسه گفتن از نگاهت دیگه قافیه کم آورد ویدا
امشب دلم برای دلت تنگ میشود قلبم می شکند دوباره ازسنگ میشود
آن وعده های خالیه شب های بیدلی بر باد می رودهمه بی رنگ میشود امشب تو میروی غم من ماندنی شده بین دل و حضور تو هی جنگ میشود آن فاصله هایی که نشاندی میان ما امشب که میروی همه فرسنگ میشود آن واژه ی غریب که نامش محبتست ناخوانده میرسد وچه کمرنگ میشود گلبوسه های یخزده برروی گونه ام امشب که میروی همه گلسنگ میشود امشب تمام دفتر من خط خطی شده پای تو با قافیه یکرنگ میشود امشب برای رفتنی که آبرو نداشت عجز و تمنای دلم ننگ میشود امشب صدای گریه ی قلب وروجکم با بقض پاره آینه همسنگ میشود امشب که میروی نفسم رفتنی شده آری دلم برای دلت تنگ میشود
معنای تو یک عمر در این سرای خشکیدم من چون ابر خزان همیشه باریدم من آسوده تو بودی و دلت در کف عشق آسوده تر از آنچه که می دیدم من بی عشق تو خاکستر در باد شدم آتش به درون دادم و خندیدم من عالم همه دیدند تپش های مرا آن لحظه که معنای تو فهمیدم من ویدا خالی ترین خالی تر از آنم که زاندیشه بگویم ازمستی واعجازو تب شیشه بگویم خالی تر از آنم که سرودی بسرایم از حس دلاویز دلی پرده ربویم خالی تراز آنم که دراین مقبره ی عشق از نام تو و حس دل خویش بگویم خالی تر از آنم که بدانم تو خدایی تردید دل خویش ز عشق تو بجویم ویدا
دستی برای کوچ غریبش تکان بده بر گام های رفتنیه او امان بده
او می رود اما تو با این بغض بیصدا یک قطره از وفابه نگاهش نشان بده ویدا
خندیدنت شادی برایم بود و بس چشمان تو تنها دعایم بودو بس خوابیدنت درگور سرد وغم زده غمگین ترین روز عزایم بودو بس ویدا
همه رفتندو من تنها شدم باز رفیق غنچه و گلها شدم باز همه رفتند و این ظلمت بنا شد هم اغوش همه غمها شدم باز ویدا
اشعار نويسنده
تمام بي قراري ها شبيه دانه مي خيزد دلم در اوج يك خلوت دوباره اشك مي ريزد صداي ساز قلب من پر از نُت هاي تنهايي خدايا گرچه مي دانم كه هر دم همدم مايي گهي احساس بي مهري گهي حس بد غربت خدايا خسته ام از اين سبوي خالي حرمت نشستن پای بیداری شکستن در دل رویا خدایاسهم من این بود غم و تنهاییه دنیا صدا کردم تو را هر دم میانه اشک مادر تا که شاید بنگری بر من بر این چشمان پرغوغا برایت تنگیه قلبم شبیه موست می دانی خدایا کاش می گفتی گلایه دوست می داری به ان روزی رسیدم من که سهم عشق تنهاییست همان روزیکه نرگس دید شقایق غرق زیباییست در این دنیا ندیدم من مگر لبخند اجباری نمی داند کسی اینجا طریق و رسم دلداری نمی بارد چرا باران بر این دلهای خشکیده چرا حال دل ما را خدا از ما نپرسیده خدایاحال ما خوبست تو انجا فکر دیگرکن برای ما ازان بالا یه شاخه عشق پرپرکن ویدا
من از ابی ترین ابی سرودم من از حس پر از شادی سرودم
من از او گفتمو او از من اموخت من از حس دل ابی سرودم صدایم در صدایش در هم امیخت من از اصرار بیداری سرودم جهان در دیدگانم تیره می گشت من از دیدار تنهایی سرودم همه رفتندو رفتن چاره ام شد من از حس هم اوایی سرودم ولی احساس رفت و کینه امد دگر از حسرت شادی سرودم ویدا رنگ عشقم رنگ این نیلوفران است خانه ی من کومه ای در باغ عشق دیگران است جامه ام شولای عریان سران است لحظه مثل لحظه ی بشکفتن نیلوفران است قلب من ابی به رنگ اسمان است لحظه ی پر رنگه بی رنگه زمان است وقت عاشق بودن اوارگان است ویدا به پایان می رسد باران دوباره دل من گر چه مانده پاره پاره تمام شب ندارم جان پناهی نگاهم می کند باز ان ستاره دلم دیوونه ی ناز نگاته منم اونکه چشاش مال چشاته تموم بی وفایی ها وفاته امیدم دست به دامان خداته
|
About
می نوازم صاف و ساده دست های کودکی را Archivesفروردین 1390آذر 1389 آبان 1389 اردیبهشت 1389 خرداد 1388 Authorsویداويدا ويدا Links
رباتيك |
.jpg)
